Biodentine i MTA

MTA to materiał biokompatybilny o licznych, obiecujących zastosowaniach klinicznych. Od kilku lat jest stosowany przez stomatologów w celach eksperymentalnych, przynosząc, według niepotwierdzonych doniesień, sukcesy, z których niektóre są naprawdę imponujące. Stanowi idealny materiał do odbudowy korzeni, charakteryzujący się takimi właściwościami, jak odporność na przecieki brzeżne, umożliwianie normalnego procesu gojenia, łatwość stosowania klinicznego oraz brak resorpcji. I wreszcie najważniejsza cecha, szczególnie interesująca w naszej dziedzinie, tj. brak toksyczności. Biodentine to szybko wiążący się materiał na bazie krzemianu trójwapniowego o rozszerzonych właściwościach alkalizujących, zdolny przede wszystkim do uwalniania jonów biorących udział w procesach mineralizacji. Duża porowatość materiału i jego zdolność do sorpcji wody są powiązane z wyraźnym uwalnianiem jonów, co pozwala na tworzenie się złogów fosforanu wapnia. Jednakże, aby wyciągnąć ostateczne wnioski, konieczne są dalsze prospektywne badania kliniczne oraz wysokiej jakości randomizowane badania kontrolowane z odpowiednią liczbą pacjentów i długoterminową obserwacją.

MTA to materiał biokompatybilny o licznych, obiecujących zastosowaniach klinicznych. Od kilku lat jest stosowany przez stomatologów w celach eksperymentalnych, przynosząc, według niepotwierdzonych doniesień, sukcesy, z których niektóre są naprawdę imponujące. Stanowi idealny materiał do odbudowy korzeni, charakteryzujący się takimi właściwościami, jak odporność na przecieki brzeżne, umożliwianie normalnego procesu gojenia, łatwość stosowania klinicznego oraz brak resorpcji. I wreszcie najważniejsza cecha, szczególnie interesująca w naszej dziedzinie, tj. brak toksyczności. Biodentine to szybko wiążący się materiał na bazie krzemianu trójwapniowego o rozszerzonych właściwościach alkalizujących, zdolny przede wszystkim do uwalniania jonów biorących udział w procesach mineralizacji. Duża porowatość materiału i jego zdolność do sorpcji wody są powiązane z wyraźnym uwalnianiem jonów, co pozwala na tworzenie się złogów fosforanu wapnia. Jednakże, aby wyciągnąć ostateczne wnioski, konieczne są dalsze prospektywne badania kliniczne oraz wysokiej jakości randomizowane badania kontrolowane z odpowiednią liczbą pacjentów i długoterminową obserwacją.