Retoryka i mowa polityczna

W niniejszym opracowaniu przeanalizowano retorykę w kontekście jej zastosowania w mowie politycznej. Odzwierciedla ono arystotelesowskie podejście do retoryki, zgodnie z którym jest to „umiejętność... dostrzegania dostępnych środków perswazji" (tłum. 1991). Głównym przedmiotem zainteresowania niniejszej pracy są zatem perswazyjne skutki języka stosowanego w dyskursie politycznym. Język nieustannie ewoluuje wraz z dynamiką życia społecznego. Na uwagę zasługuje kreatywność, z jaką politycy potrafią wykorzystywać język, aby „sprzedać" swoje przekonania, poglądy lub ideologie. Desperacja bez wątpienia prowadzi w tym procesie do rozpowszechniania fałszu, co wyjaśnia negatywny stereotyp związany z retoryką; zadaniem odbiorców komunikatu jest zatem doskonalenie własnej zdolności oceny sytuacji. Jako ramy opisowe niniejszego badania wykorzystano teorię struktury retorycznej (RST), opracowaną przez Williama Manna i Sandrę Thompson w 1988 roku. Dane obejmują przemówienia polityczne, a do analizy wykorzystano przemówienie Alberta Arnolda Gore'a z 2000 roku, w którym przyznał się do porażki w wyborach prezydenckich. RST ukazuje relacje spójności w dyskursie oraz ich schematyczne przedstawienie.

W niniejszym opracowaniu przeanalizowano retorykę w kontekście jej zastosowania w mowie politycznej. Odzwierciedla ono arystotelesowskie podejście do retoryki, zgodnie z którym jest to „umiejętność... dostrzegania dostępnych środków perswazji" (tłum. 1991). Głównym przedmiotem zainteresowania niniejszej pracy są zatem perswazyjne skutki języka stosowanego w dyskursie politycznym. Język nieustannie ewoluuje wraz z dynamiką życia społecznego. Na uwagę zasługuje kreatywność, z jaką politycy potrafią wykorzystywać język, aby „sprzedać" swoje przekonania, poglądy lub ideologie. Desperacja bez wątpienia prowadzi w tym procesie do rozpowszechniania fałszu, co wyjaśnia negatywny stereotyp związany z retoryką; zadaniem odbiorców komunikatu jest zatem doskonalenie własnej zdolności oceny sytuacji. Jako ramy opisowe niniejszego badania wykorzystano teorię struktury retorycznej (RST), opracowaną przez Williama Manna i Sandrę Thompson w 1988 roku. Dane obejmują przemówienia polityczne, a do analizy wykorzystano przemówienie Alberta Arnolda Gore'a z 2000 roku, w którym przyznał się do porażki w wyborach prezydenckich. RST ukazuje relacje spójności w dyskursie oraz ich schematyczne przedstawienie.