Kara İnekler

20. yüzyılın önde gelen Marksist filozoflarından Louis Althusser'in yayınlanmamış elyazmaları arasında yer alan Kara İnekler, 1976 yılında filozofun "Marksist bir militan" olan kendisiyle yaptığı hayali bir söyleşidir. Bu ateşli metinde Althusser, proletarya diktatörlüğü, SSCB, demokratik merkeziyetçilik üzerine teorik ve politik tespitlerde bulunurken, uzun süre boyunca entelektüel dayanağını oluşturan Fransız Komünist Partisi'yle örselenmiş ilişkisini de masaya yatırıyor. Adını Hegel'in Tinin Görüngübilimi eserinde andığı meşhur bir Alman deyişinden alan Kara İnekler, örgütlenme ve mücadele rotasını devrimci hareketin geri düştüğü bir dönemde komünist idealler doğrultusunda belirleyen, eleştirilerini de bu ideallere bağlılıkla harmanlayan Althusser'in politik görüşlerinin en özgün ve kapsamlı ifadesi; proletarya diktatörlüğünü burjuva diktatörlüğünün tek alternatifi olarak yeniden temellendirdiği devlet ve sınıfsal egemenlik üzerine tefekkürünün ise doruk noktasıdır. Külliyatındaki en önemli eksik halkayı tamamlayan tarihsel, politik ve felsefi bu istisnai polemik; dogmatik bir Althusser imgesini yerle bir ederek esnekliği kadar çokyönlülüğünü de gözler önüne seriyor.

20. yüzyılın önde gelen Marksist filozoflarından Louis Althusser'in yayınlanmamış elyazmaları arasında yer alan Kara İnekler, 1976 yılında filozofun "Marksist bir militan" olan kendisiyle yaptığı hayali bir söyleşidir. Bu ateşli metinde Althusser, proletarya diktatörlüğü, SSCB, demokratik merkeziyetçilik üzerine teorik ve politik tespitlerde bulunurken, uzun süre boyunca entelektüel dayanağını oluşturan Fransız Komünist Partisi'yle örselenmiş ilişkisini de masaya yatırıyor. Adını Hegel'in Tinin Görüngübilimi eserinde andığı meşhur bir Alman deyişinden alan Kara İnekler, örgütlenme ve mücadele rotasını devrimci hareketin geri düştüğü bir dönemde komünist idealler doğrultusunda belirleyen, eleştirilerini de bu ideallere bağlılıkla harmanlayan Althusser'in politik görüşlerinin en özgün ve kapsamlı ifadesi; proletarya diktatörlüğünü burjuva diktatörlüğünün tek alternatifi olarak yeniden temellendirdiği devlet ve sınıfsal egemenlik üzerine tefekkürünün ise doruk noktasıdır. Külliyatındaki en önemli eksik halkayı tamamlayan tarihsel, politik ve felsefi bu istisnai polemik; dogmatik bir Althusser imgesini yerle bir ederek esnekliği kadar çokyönlülüğünü de gözler önüne seriyor.