Millî Abide

Millî Abide, yani Serge Langlois, Alain Delon ya da Jean-Paul Belmondo ayarında; yaşlanmış, efsaneleşmiş bir Fransız sinema yıldızıdır. Romanın kalabalık karakter kadrosu onun şatosunda ve etrafında bir araya gelir. Julia Deck’in sırlar ve komplolarla örülü absürt polisiyeye duyduğu ilgi bu romanda da belirleyicidir. Başlangıçta ayrı ilerleyen iki anlatı ekseni kısa sürede kesişir, ardından giderek birbirine dolanır. Dahası, Langlois’nın evlatlık kızı olan genç anlatıcının güvenilirliği de sayfalar ilerledikçe çatırdamaya başlar. Ancak Millî Abide, anlatı ustalığını aşan bir romandır. İnsanları ayakta tutan hayalleri, yanılsamaları ve kendilerine anlattıkları hikâyeleri sorgularken, çağımıza dair keskin ve sarsıcı bir gözleme dönüşür. İronik ve soğukkanlı üslubuyla tanınan Julia Deck, beşinci romanında da toplumsal manzarayı zarif ama acımasız, hafif ama keskin fırça darbeleriyle çizmeyi sürdürüyor. Meraklıların bizi görmeye geldikleri oluyor hâlâ. Topuzları yaldızlı dizi dizi çit direklerinden oluşan parmaklıkların arasından uzattıkları makineleriyle binanın sarı ve pürüzsüz ön cephesini ölümsüzleştiriyorlar. Ulusa mâl olmuş bir şöhretin, Fransa’nın kültür mirasına ait bu figürün son ikâmetgâhının önünde bir araya gelmelerini, kâh gözyaşı döküp, kâh gülümsemelerini küçük salondan izliyoruz. ​

Millî Abide, yani Serge Langlois, Alain Delon ya da Jean-Paul Belmondo ayarında; yaşlanmış, efsaneleşmiş bir Fransız sinema yıldızıdır. Romanın kalabalık karakter kadrosu onun şatosunda ve etrafında bir araya gelir. Julia Deck’in sırlar ve komplolarla örülü absürt polisiyeye duyduğu ilgi bu romanda da belirleyicidir. Başlangıçta ayrı ilerleyen iki anlatı ekseni kısa sürede kesişir, ardından giderek birbirine dolanır. Dahası, Langlois’nın evlatlık kızı olan genç anlatıcının güvenilirliği de sayfalar ilerledikçe çatırdamaya başlar. Ancak Millî Abide, anlatı ustalığını aşan bir romandır. İnsanları ayakta tutan hayalleri, yanılsamaları ve kendilerine anlattıkları hikâyeleri sorgularken, çağımıza dair keskin ve sarsıcı bir gözleme dönüşür. İronik ve soğukkanlı üslubuyla tanınan Julia Deck, beşinci romanında da toplumsal manzarayı zarif ama acımasız, hafif ama keskin fırça darbeleriyle çizmeyi sürdürüyor. Meraklıların bizi görmeye geldikleri oluyor hâlâ. Topuzları yaldızlı dizi dizi çit direklerinden oluşan parmaklıkların arasından uzattıkları makineleriyle binanın sarı ve pürüzsüz ön cephesini ölümsüzleştiriyorlar. Ulusa mâl olmuş bir şöhretin, Fransa’nın kültür mirasına ait bu figürün son ikâmetgâhının önünde bir araya gelmelerini, kâh gözyaşı döküp, kâh gülümsemelerini küçük salondan izliyoruz. ​