Yolcu

Hayat dediğimiz şey, çoğu zaman fark etmeden içinden geçtiğimiz bir patika gibidir. Ne başını tam hatırlar, ne de sonunu kestirebiliriz. Bazen her bir anında bir ömür saklıdır, bazen de bir sessizlikte yılların ağırlığı… Bizler ise sınırlı bir zaman aralığında, sonsuzmuş gibi davranarak yaşarız. İçinde bolca “nedenler” vardır, biraz da “keşkeler”… Nadiren “işte bu” dediğimiz anlar olur. Onlar da çoğu zaman ya gözden kaçar ya da bizi mutlu etmeye yetmez. Bu metin, zamanı kovalayan değil, zamanla hesaplaşan bir yolcunun durup geriye bakışıdır; kendine tutulmuş dürüst bir aynadır. İçinde ne vaaz vardır ne de öğüt; sadece yaşanmışlıklar, seçimler, vazgeçişler, direnişler ve bazen de kabullenişler. Ama olsun, hayat dediğiniz biraz da bu değil midir zaten? “Yolcu”, sonsuzluğun peşine düşmeden, sınırlı bir ömrü biraz daha anlamlı kılma çabasıdır. Bir kayıt düşme ve belki de sonsuzluk yanılsamasına karşı ölümlü olmanın bilinciyle… Biraz mırıldanma, biraz iç dökme ama en çok da unutmamak için not düşme hali. Bir başkasına değil, en çok kendime… “Yolcu”, işte bu yolculuğun küçük bir kesiti. Belki sana tanıdık gelecek bir cümle, belki kendi hayatına düşüreceğin bir not olur bazı satırlar. Olmazsa da sorun değil. Ben zaten bu çalışmayı bir başkasına anlatmak için değil, kendime, unutmamak ve yaşadıklarıma duyduğum saygının bir gereği olarak yazdım.

Hayat dediğimiz şey, çoğu zaman fark etmeden içinden geçtiğimiz bir patika gibidir. Ne başını tam hatırlar, ne de sonunu kestirebiliriz. Bazen her bir anında bir ömür saklıdır, bazen de bir sessizlikte yılların ağırlığı… Bizler ise sınırlı bir zaman aralığında, sonsuzmuş gibi davranarak yaşarız. İçinde bolca “nedenler” vardır, biraz da “keşkeler”… Nadiren “işte bu” dediğimiz anlar olur. Onlar da çoğu zaman ya gözden kaçar ya da bizi mutlu etmeye yetmez. Bu metin, zamanı kovalayan değil, zamanla hesaplaşan bir yolcunun durup geriye bakışıdır; kendine tutulmuş dürüst bir aynadır. İçinde ne vaaz vardır ne de öğüt; sadece yaşanmışlıklar, seçimler, vazgeçişler, direnişler ve bazen de kabullenişler. Ama olsun, hayat dediğiniz biraz da bu değil midir zaten? “Yolcu”, sonsuzluğun peşine düşmeden, sınırlı bir ömrü biraz daha anlamlı kılma çabasıdır. Bir kayıt düşme ve belki de sonsuzluk yanılsamasına karşı ölümlü olmanın bilinciyle… Biraz mırıldanma, biraz iç dökme ama en çok da unutmamak için not düşme hali. Bir başkasına değil, en çok kendime… “Yolcu”, işte bu yolculuğun küçük bir kesiti. Belki sana tanıdık gelecek bir cümle, belki kendi hayatına düşüreceğin bir not olur bazı satırlar. Olmazsa da sorun değil. Ben zaten bu çalışmayı bir başkasına anlatmak için değil, kendime, unutmamak ve yaşadıklarıma duyduğum saygının bir gereği olarak yazdım.