Bütün Yönleriyle Refik Halid Karay

Adı, Bilâl-i Habeşi, köle bir anne ve babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Ömrünün en güzel yıllarını köle olarak yanında çalıştığı adamın zorbalığıyla geçirdi. İmanla özgürlüğe kavuştu ve kalbindeki tüm câhili putları kırdı. Gönlünü ilahi emirlere ve hareketlerini peygamberi hayata adadı. Dünya hayatının yaklaşık son otuz yılını asil, saygınlık, haysiyet ve erdemlikle geçirdi. Çünkü, bu vakitler sevgililer sevgilisine (s.a.v) âşık olmuştu. Bir gün Habibullah (s.a.v.) bu dünya hayatını tamamlayıp gidince yetim kaldı. Bir umut, bir teselli arayıp Şam diyarına gitti. Şam kendisine yar olmasa da Yar’a (Sevgilisine s.a.v.) kavuşma yeri olacağı umuduyla... Bilal, Kabe’nin damına tırmandı. Sorumluluk korku vericiydi. Bilal putlara karşı tırmanıyordu. Eğer düşseydi putlar parçalamış olacaktı. Ve Bilal Kabe’nin damındaydı... On binlerin yüzleri yukarı bakıyordu. Aşağıda derin bir sessizlik... Kalabalık tek bir kelime etmiyordu. Gökyüzüne baktı Bilal. Gök bütün nefesini tutmuştu. Bir esinti dahi yoktu. Kızgın çöl gözlerinin önündeydi. Güneşe baş kaldıran yılanlar gibi ıslıklanıyordu yine kırbaçlar, “ehad... ehad...” sesleri geliyordu karşı tepelerden. Birden korktu Bilal. Nerede olduğunu ve kendisinden ne istendiğini biliyordu. “Allahüekber Allahüekber” Kabenin damından kanatlandı ilk ezan. Ezan Arafat tepesinden yankılanıp geri geliyordu. Sadece Peygamberimiz (s.a.v) bineğinin başı önünde, bir eli diğerinin üzerindeydi. En yakınında Ebu Bekir ve Ebu Zer ona eşlik ediyordu. Bilal uçuyordu. Göklere doğru bir... durdu...

Adı, Bilâl-i Habeşi, köle bir anne ve babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Ömrünün en güzel yıllarını köle olarak yanında çalıştığı adamın zorbalığıyla geçirdi. İmanla özgürlüğe kavuştu ve kalbindeki tüm câhili putları kırdı. Gönlünü ilahi emirlere ve hareketlerini peygamberi hayata adadı. Dünya hayatının yaklaşık son otuz yılını asil, saygınlık, haysiyet ve erdemlikle geçirdi. Çünkü, bu vakitler sevgililer sevgilisine (s.a.v) âşık olmuştu. Bir gün Habibullah (s.a.v.) bu dünya hayatını tamamlayıp gidince yetim kaldı. Bir umut, bir teselli arayıp Şam diyarına gitti. Şam kendisine yar olmasa da Yar’a (Sevgilisine s.a.v.) kavuşma yeri olacağı umuduyla... Bilal, Kabe’nin damına tırmandı. Sorumluluk korku vericiydi. Bilal putlara karşı tırmanıyordu. Eğer düşseydi putlar parçalamış olacaktı. Ve Bilal Kabe’nin damındaydı... On binlerin yüzleri yukarı bakıyordu. Aşağıda derin bir sessizlik... Kalabalık tek bir kelime etmiyordu. Gökyüzüne baktı Bilal. Gök bütün nefesini tutmuştu. Bir esinti dahi yoktu. Kızgın çöl gözlerinin önündeydi. Güneşe baş kaldıran yılanlar gibi ıslıklanıyordu yine kırbaçlar, “ehad... ehad...” sesleri geliyordu karşı tepelerden. Birden korktu Bilal. Nerede olduğunu ve kendisinden ne istendiğini biliyordu. “Allahüekber Allahüekber” Kabenin damından kanatlandı ilk ezan. Ezan Arafat tepesinden yankılanıp geri geliyordu. Sadece Peygamberimiz (s.a.v) bineğinin başı önünde, bir eli diğerinin üzerindeydi. En yakınında Ebu Bekir ve Ebu Zer ona eşlik ediyordu. Bilal uçuyordu. Göklere doğru bir... durdu...