Geç Kalanlar Kümesi

Başkalarını nasıl bilirsiniz? Hakikati bu kadar uzaktan görebilir misiniz? İlk romanı Devridaim’le 2022 Turgut Özakman İlk Roman Ödülü’nün ve 2024 Orhan Kemal Roman Armağanı’nın sahibi olan Ezgi Tanergeç, bu kez, ezelden beri kendi kuyruğunun peşinde dolanan insanlığın bizzat yarattığı yeni nesil tehditlere odaklanıyor. İronik ve zengin bir dille kaleme alınan Geç Kalanlar Kümesi, vicdan azabının gölgesinde yıllar sonra bir araya gelen dört eski arkadaşın, geçmişteki gizli ortaklıklarının izlerinden kaçmaya çalışırken kendilerini yepyeni bir antlaşmanın içinde bulmalarını konu ediniyor. Sıradan insanların yaşamlarından sıradışı bir hikâye evreni yaratan Tanergeç, sahte profiller, gizemli personalar, travmalar, başka hayatların çekiciliği, kadim kadınlık sorunları ve dostluğun göreceli tanımıyla inşa edilmiş çarpıcı bir kurguya imza atıyor. “Çok saçma. Biz... dördümüz... bu yaşımızda, benim evimde... Eylül’ün salatasından ayıklayıp tabağının kenarında biriktirdiği boynu büyük maydanozcuklar, Simge’nin saçından ve parmaklarından yavaş yavaş söküp masaya bıraktığı tokalar ve yüzükler, Anıl’ın ayağına küçük gelen pembe, kalpli ev terlikleri... Bizi bir araya getiren neydi? Kaderin hangi büyük oyununun minik piyonlarıydık da birbirimizi bulmuştuk? O gün geç kalmamız mıydı tek ortak yönümüz? Bu dörtlünün teknik olarak doğru, anlamca eksik, adını koyamadığım tuhaflığı yüzünden işte yine diken üstündeyim.”

Başkalarını nasıl bilirsiniz? Hakikati bu kadar uzaktan görebilir misiniz? İlk romanı Devridaim’le 2022 Turgut Özakman İlk Roman Ödülü’nün ve 2024 Orhan Kemal Roman Armağanı’nın sahibi olan Ezgi Tanergeç, bu kez, ezelden beri kendi kuyruğunun peşinde dolanan insanlığın bizzat yarattığı yeni nesil tehditlere odaklanıyor. İronik ve zengin bir dille kaleme alınan Geç Kalanlar Kümesi, vicdan azabının gölgesinde yıllar sonra bir araya gelen dört eski arkadaşın, geçmişteki gizli ortaklıklarının izlerinden kaçmaya çalışırken kendilerini yepyeni bir antlaşmanın içinde bulmalarını konu ediniyor. Sıradan insanların yaşamlarından sıradışı bir hikâye evreni yaratan Tanergeç, sahte profiller, gizemli personalar, travmalar, başka hayatların çekiciliği, kadim kadınlık sorunları ve dostluğun göreceli tanımıyla inşa edilmiş çarpıcı bir kurguya imza atıyor. “Çok saçma. Biz... dördümüz... bu yaşımızda, benim evimde... Eylül’ün salatasından ayıklayıp tabağının kenarında biriktirdiği boynu büyük maydanozcuklar, Simge’nin saçından ve parmaklarından yavaş yavaş söküp masaya bıraktığı tokalar ve yüzükler, Anıl’ın ayağına küçük gelen pembe, kalpli ev terlikleri... Bizi bir araya getiren neydi? Kaderin hangi büyük oyununun minik piyonlarıydık da birbirimizi bulmuştuk? O gün geç kalmamız mıydı tek ortak yönümüz? Bu dörtlünün teknik olarak doğru, anlamca eksik, adını koyamadığım tuhaflığı yüzünden işte yine diken üstündeyim.”