Hayatımın Anları

Bu eserimde makale tarzında yazılmış yazılarıma yer veriyorum. Yunanistan-Atina’da yazdığım bu makaleleri bir kitapta toplayıp, siz okuyucularıma sunmayı düşündüm. Kitabın yayınlanacağı bugünlerde, sokak hayvanlarının toplu imhası ile ilgili bir yasa çıkması gündemde. İki küçük köpek sahibi birisi olarak yıllar önce bir dergide yazdığım bir makaleyi de ilave ettim. “Meleklerin Katili” isimli makalemin bir paragrafını burada paylaşıyorum. “Aynı insanlar gibi, her milletin geçmişinde yüz kızartıcı hataları olmuştur. 1910 yılının 5 Haziran günü dönemin İttihat ve Terakki partili belediye başkanı Suphi Beysoyundu tarafından verilen bir kararla, İstanbul’da sokak köpekleri toplatılmaya başlandı. Tüm şehirde toplanan köpekler araçlarla Tophane Limanı’na getiriliyordu. Buradan mavnalara yüklenip Marmara Denizi’nde bulunan Sivri Ada’ya bırakılıyordu. Su kaynağı bulunmayan bu ada sadece kayalıklardan ibarettir. Ne bir ağaç ne de gölgelik bir yer bulunmayan bu ada, gelen bu masum canlıların son ziyaretgâhı olmuştu. Ada üzerinde hiçbir canlı bulunmadığı için adaya bırakılan köpekler açlık ve susuzluktan dolayı birbirlerini yemişlerdir....” Makalenin devamı kitabın içinde. Sevgiler

Bu eserimde makale tarzında yazılmış yazılarıma yer veriyorum. Yunanistan-Atina’da yazdığım bu makaleleri bir kitapta toplayıp, siz okuyucularıma sunmayı düşündüm. Kitabın yayınlanacağı bugünlerde, sokak hayvanlarının toplu imhası ile ilgili bir yasa çıkması gündemde. İki küçük köpek sahibi birisi olarak yıllar önce bir dergide yazdığım bir makaleyi de ilave ettim. “Meleklerin Katili” isimli makalemin bir paragrafını burada paylaşıyorum. “Aynı insanlar gibi, her milletin geçmişinde yüz kızartıcı hataları olmuştur. 1910 yılının 5 Haziran günü dönemin İttihat ve Terakki partili belediye başkanı Suphi Beysoyundu tarafından verilen bir kararla, İstanbul’da sokak köpekleri toplatılmaya başlandı. Tüm şehirde toplanan köpekler araçlarla Tophane Limanı’na getiriliyordu. Buradan mavnalara yüklenip Marmara Denizi’nde bulunan Sivri Ada’ya bırakılıyordu. Su kaynağı bulunmayan bu ada sadece kayalıklardan ibarettir. Ne bir ağaç ne de gölgelik bir yer bulunmayan bu ada, gelen bu masum canlıların son ziyaretgâhı olmuştu. Ada üzerinde hiçbir canlı bulunmadığı için adaya bırakılan köpekler açlık ve susuzluktan dolayı birbirlerini yemişlerdir....” Makalenin devamı kitabın içinde. Sevgiler