Kuzey Kore'de Gerilla Mücadeleleri

Kavramları ve düsturları bir kenara bırakıp, insanlık minvalinden seyrettiğimizde, birçok acı gerçeğin, aslında arzulanan ve diğerleri için de esareti menedici bir tutum sağladığını görebiliriz. Ancak, birçok zaman içinde, söylemlerimiz ve korkunç nefretimiz, diğerleri yahut kendi lehimize bir tavır takınmaktan çok, ölüm, kan ve gözyaşını arzulamaktadır. Belki de bu, hayatımızın diğer her anındaki olduğu gibi, yapılanlar şeceresine eklenecek en ağır yanlışlardan biri olacaktır. Neresi olduğunun farkı var mı? Haksızlık ve adaletsizliğin, bir yenilgicilik tutumuna dönüşmediği yerin?.. En çok kendimizden korkuyor gibiyiz artık, sesimizi çıkardığımızda sesimiz kesilecek, baş gösterdiğimizdeyse başımız. Yaşam denilen tutkumuz, şatafatını iğreti ve eğreti bir biçime eviren, korkunç bir dehşetin ana hatlarını sunuyor önümüze; bugünlerde bırakın çevremizdeki insanlara, ailemizi, kendimize bile yetemediğimizin farkında mıyız? Kaldı ki, dünyadaki olguları anlayışa yoracak ve bunlar üzerinde kafa patlatabilecek bir anlayışa sahip olamayışımızdan yanalım? İşte, görüldüğü gibi, bireyin tüm zihinsel işlevinin, çağın gerektirdiği halde düşünmesiyle sonuçlanan, kabataslak bir ölüm histerisi, etini böceklerin yediği, kemiklerini toprağın yutmasını beklediği bir cesetten farksız olmadığını anlıyoruz. Son tahlil olarak, üzerinden yılların adeta bir silindir gibi geçtiği, karanlık ve aydınlığın kendisiyle boy ölçüştüğü, yazılan diller hakkında pek bir bilgiye sahip olmayan adamın, bu mevzulara olan hassasiyeti ve merakı niçindir? Baştaki bahsin, sondaki tercümanı; sahip olduğumuz ideolojik farkların, insanların katlediliş, aç bırakılma, haysiyet ve onurundan men şeklinde yaşamasına, hangi 'insanın' yüreği ve vicdanı eylemsiz kalabilir?

Kavramları ve düsturları bir kenara bırakıp, insanlık minvalinden seyrettiğimizde, birçok acı gerçeğin, aslında arzulanan ve diğerleri için de esareti menedici bir tutum sağladığını görebiliriz. Ancak, birçok zaman içinde, söylemlerimiz ve korkunç nefretimiz, diğerleri yahut kendi lehimize bir tavır takınmaktan çok, ölüm, kan ve gözyaşını arzulamaktadır. Belki de bu, hayatımızın diğer her anındaki olduğu gibi, yapılanlar şeceresine eklenecek en ağır yanlışlardan biri olacaktır. Neresi olduğunun farkı var mı? Haksızlık ve adaletsizliğin, bir yenilgicilik tutumuna dönüşmediği yerin?.. En çok kendimizden korkuyor gibiyiz artık, sesimizi çıkardığımızda sesimiz kesilecek, baş gösterdiğimizdeyse başımız. Yaşam denilen tutkumuz, şatafatını iğreti ve eğreti bir biçime eviren, korkunç bir dehşetin ana hatlarını sunuyor önümüze; bugünlerde bırakın çevremizdeki insanlara, ailemizi, kendimize bile yetemediğimizin farkında mıyız? Kaldı ki, dünyadaki olguları anlayışa yoracak ve bunlar üzerinde kafa patlatabilecek bir anlayışa sahip olamayışımızdan yanalım? İşte, görüldüğü gibi, bireyin tüm zihinsel işlevinin, çağın gerektirdiği halde düşünmesiyle sonuçlanan, kabataslak bir ölüm histerisi, etini böceklerin yediği, kemiklerini toprağın yutmasını beklediği bir cesetten farksız olmadığını anlıyoruz. Son tahlil olarak, üzerinden yılların adeta bir silindir gibi geçtiği, karanlık ve aydınlığın kendisiyle boy ölçüştüğü, yazılan diller hakkında pek bir bilgiye sahip olmayan adamın, bu mevzulara olan hassasiyeti ve merakı niçindir? Baştaki bahsin, sondaki tercümanı; sahip olduğumuz ideolojik farkların, insanların katlediliş, aç bırakılma, haysiyet ve onurundan men şeklinde yaşamasına, hangi 'insanın' yüreği ve vicdanı eylemsiz kalabilir?