Ölüm Kapısı

Ezhegan elleri açık bir şekilde büyüsünü gerçekleştirmeye çalışırken üzerindeki bulutlar hızlı bir şekilde dönmeye ve bir araya gelmeye başladı. Elleri, kolları titriyor ve gözleri giderek beyaza bürünerek büyük bir ışık çıkarıp gökyüzüne mavi, kristalimsi bir elektrik enerjisi aktarıyor; hâkimiyetini sağlayarak büyüsünü gerçekleştiriyordu. Hayalet köprü bir kez daha sallanınca köprünün üzerindeki ekibimiz bir kez daha korktu. Bu sallanma, rüzgâr olmayan havada pek de normal bir durum değildi. Belki de Ölüm Kapısı denilen yerin gücü, o karanlık güç köprüyü içine çekiyor ve yıkmaya çalışıyordu? Hayır. Bu, tamamıyla Ezhegan’ın işiydi. Onun olduğu yerde karanlık güçler ancak sessiz kalırdı. Ekip, dengesini kaybetmemek için panikle tutunmaya çalıştı. Rüzgârsız havada yaşanan bu sarsıntı olağan dışıydı. Büyücü durumu fark ederek gökyüzüne baktı. Artık anlamıştı. Bulutlar dönüyor, içlerinden ateş parçacıkları dans ederken şimşekler gibi göz alıcı bir parlaklık oluşturuyordu. O an içinden bir isim döküldü: “Ezhegan!” Herkes bir an duraksasa da onun burada olmadığını, ancak gücünü hissettiklerini anlamışlardı. Büyücü hızlıca emir verdi: “Dikkatli olun! Seri bir şekilde ilerleyin ve bir an önce karşıya geçin!” Ancak ekibin hiçbiri bu emri yerine getirmekte istekli değildi. Sallanan köprü, altlarındaki derin boşluk ve ölüm ihtimali korkularını büyütüyordu. Aşağıdaki eski, kurumuş nehir siyah ve karanlıktı. Adeta içinde karanlık bir güç gizleniyormuş gibi tehditkâr bir his yayıyordu. Büyücü, köprünün en arkasında kalıp bir büyü yapmaya başladı.

Ezhegan elleri açık bir şekilde büyüsünü gerçekleştirmeye çalışırken üzerindeki bulutlar hızlı bir şekilde dönmeye ve bir araya gelmeye başladı. Elleri, kolları titriyor ve gözleri giderek beyaza bürünerek büyük bir ışık çıkarıp gökyüzüne mavi, kristalimsi bir elektrik enerjisi aktarıyor; hâkimiyetini sağlayarak büyüsünü gerçekleştiriyordu. Hayalet köprü bir kez daha sallanınca köprünün üzerindeki ekibimiz bir kez daha korktu. Bu sallanma, rüzgâr olmayan havada pek de normal bir durum değildi. Belki de Ölüm Kapısı denilen yerin gücü, o karanlık güç köprüyü içine çekiyor ve yıkmaya çalışıyordu? Hayır. Bu, tamamıyla Ezhegan’ın işiydi. Onun olduğu yerde karanlık güçler ancak sessiz kalırdı. Ekip, dengesini kaybetmemek için panikle tutunmaya çalıştı. Rüzgârsız havada yaşanan bu sarsıntı olağan dışıydı. Büyücü durumu fark ederek gökyüzüne baktı. Artık anlamıştı. Bulutlar dönüyor, içlerinden ateş parçacıkları dans ederken şimşekler gibi göz alıcı bir parlaklık oluşturuyordu. O an içinden bir isim döküldü: “Ezhegan!” Herkes bir an duraksasa da onun burada olmadığını, ancak gücünü hissettiklerini anlamışlardı. Büyücü hızlıca emir verdi: “Dikkatli olun! Seri bir şekilde ilerleyin ve bir an önce karşıya geçin!” Ancak ekibin hiçbiri bu emri yerine getirmekte istekli değildi. Sallanan köprü, altlarındaki derin boşluk ve ölüm ihtimali korkularını büyütüyordu. Aşağıdaki eski, kurumuş nehir siyah ve karanlıktı. Adeta içinde karanlık bir güç gizleniyormuş gibi tehditkâr bir his yayıyordu. Büyücü, köprünün en arkasında kalıp bir büyü yapmaya başladı.