Sayina

Kimsenin kimseye benzemediği bu Dünya’da yazılabilecek ne varsa yazıldı, okunabilecek ne varsa okundu diye söyleyenleri ayrı tutarak, başladığım yazı yazma serüvenimde ikinci kitabım ile sizlerin karşısındayım. Doğup büyüdüğüm serhat şehrim Kars’ta biriktirdiğim anılarımın, yaşanmışlıklarımın saklı kalmaması adına çıktığım bu yolda, yeşil mürekkepli dolma kale-mimden dökülen iddiasız, çalakalem sözcükler çoğaldı ve bir romana dönüştü. Görünmeyen ne varsa görmek, duyulmayan ne varsa duymak, bilinmeyen ne varsa bilmek lazımdı. Güçlü milletler ile güçsüz milletler arasında asırlardır süren haksızlığı görmeyen, duymayan ve bilmeyen kalmasın diye başladım roman serüvenime… Sürgün yolunda yaşanan kayıpların insanların ruhlarında ve bedenlerinde açtığı yaraların acısını, binlerce insanın gözlerinden akan yaşların koca denizlere nasıl dönüştüğünü hissettirmeye çalıştım. Okuyucularımda bu denizine akıtacakları bir damla gözyaşının, bugünden sonra mazlum milletlerin acısına derman olacağına inanıyorum… ARKA KAPAK Roza gözüyle işaret edip ayağa kalktı. Hızla giden trenin vagon kapısından kadını birlikte baktılar. Cesedi zorlanarak vagon kapısının önüne kadar taşıdılar. Tren raylarının öteki tarafına doğru cesedi atmak zorunda kaldılar. Trenin sarsıntısından dizlerinin üzerine düştüler. Uzun süre kimse kimseyle konuşmadı. Vagonun kapısı açık kaldı. İçeriye giren boğucu sıcak, vagondaki ceset korkusuyla birleştiğinde katlanılamaz bir hal aldı. Yaz ayının kavurucu gündüz sıcağı yüzlerindekii koruluğa çarpınca Rosa kusmaya başladı. Tren uzun dar geçitten geçti. Alçak ve yüksek stepleri kara dumanıyla aştı. Akşam kendini gecenin sessizliğine ve yer yer hafif ayazına bıraktı. Vagonun kapısı son kez esirler tarafından kapatıldı. Herkes heybesinde, torbasında olan erzakları çıkarttı. Bilinmezliğin verdiyi tükenişle birkaç lokma da olsa yediler. Açlıktan, susuzluklar, ı kimsesizlikleri yaşam ile ölüm arasındaki yol ayrımınında kendileri bekliyordu...

Kimsenin kimseye benzemediği bu Dünya’da yazılabilecek ne varsa yazıldı, okunabilecek ne varsa okundu diye söyleyenleri ayrı tutarak, başladığım yazı yazma serüvenimde ikinci kitabım ile sizlerin karşısındayım. Doğup büyüdüğüm serhat şehrim Kars’ta biriktirdiğim anılarımın, yaşanmışlıklarımın saklı kalmaması adına çıktığım bu yolda, yeşil mürekkepli dolma kale-mimden dökülen iddiasız, çalakalem sözcükler çoğaldı ve bir romana dönüştü. Görünmeyen ne varsa görmek, duyulmayan ne varsa duymak, bilinmeyen ne varsa bilmek lazımdı. Güçlü milletler ile güçsüz milletler arasında asırlardır süren haksızlığı görmeyen, duymayan ve bilmeyen kalmasın diye başladım roman serüvenime… Sürgün yolunda yaşanan kayıpların insanların ruhlarında ve bedenlerinde açtığı yaraların acısını, binlerce insanın gözlerinden akan yaşların koca denizlere nasıl dönüştüğünü hissettirmeye çalıştım. Okuyucularımda bu denizine akıtacakları bir damla gözyaşının, bugünden sonra mazlum milletlerin acısına derman olacağına inanıyorum… ARKA KAPAK Roza gözüyle işaret edip ayağa kalktı. Hızla giden trenin vagon kapısından kadını birlikte baktılar. Cesedi zorlanarak vagon kapısının önüne kadar taşıdılar. Tren raylarının öteki tarafına doğru cesedi atmak zorunda kaldılar. Trenin sarsıntısından dizlerinin üzerine düştüler. Uzun süre kimse kimseyle konuşmadı. Vagonun kapısı açık kaldı. İçeriye giren boğucu sıcak, vagondaki ceset korkusuyla birleştiğinde katlanılamaz bir hal aldı. Yaz ayının kavurucu gündüz sıcağı yüzlerindekii koruluğa çarpınca Rosa kusmaya başladı. Tren uzun dar geçitten geçti. Alçak ve yüksek stepleri kara dumanıyla aştı. Akşam kendini gecenin sessizliğine ve yer yer hafif ayazına bıraktı. Vagonun kapısı son kez esirler tarafından kapatıldı. Herkes heybesinde, torbasında olan erzakları çıkarttı. Bilinmezliğin verdiyi tükenişle birkaç lokma da olsa yediler. Açlıktan, susuzluklar, ı kimsesizlikleri yaşam ile ölüm arasındaki yol ayrımınında kendileri bekliyordu...