Karanlığın Gözleri

Dışarıda kar fırtınası şiddetini artırırken iki küçük çocuğuyla evde yalnız olan bir anne, gece yarısı uyanan oğluna bakmaya gittiği sırada bir ses duydu. Ama sonuçta eski evler hep garip sesler çıkarırdı, değil mi? Ancak bu ses ürkütücü derecede tanıdıktı: Merdivenden yukarı çıkan, alışılmadık derecede ağır ve yavaş ayak sesleri... Koridorun sonundaki gölgelerin içinde bir adamın karaltısı belirdiğinde dehşete kapılan anne, çocuklarını korumaktan başka hiçbir şey düşünemiyordu. Onları sessizce uyandırıp İç Savaş döneminden kalma evin en eski kısmına, “gizli oda”ya soktu. Adam onları ararken, çocukları çeşitli vaatlerle dışarı çekmeye, anneyi ise korkutarak teslim olmaya zorlarken orada, nefeslerini tutarak saklanmaktan başka çareleri yoktu. Kadın, o boğucu karanlıkta sakin kalmak için canını dişine takarak bir plan yapmaya çalıştı. Bir silah mı aramalıydı yoksa kaçmayı mı denemeliydi? İyi de bu kar fırtınasında ne kadar ileri gidebilirdi ki? Derken, adama bir anlığına tekrar gözü takıldı. O yüz... O ses... Durumun korktuğundan çok daha vahim olduğunu anlamıştı. Çünkü onun tam olarak kim olduğunu –ve ne istediğini biliyordu. Ve ona istediğini vermemek için ne gerekiyorsa yapacaktı. “Eğer Stephen King ve Dean Koontz birlikte bir gerilim yazsaydı, sonuç tam da Karanlığın Gözleri gibi olurdu. Ürkütücü, heyecan verici ve elden bırakılması imkânsız; bu kitap uykularınızı kaçıracak.” —SARAH PEKKANEN, New York Times çoksatan yazarı “Beni bir anda boğazımdan yakalayan başka bir kitap düşünmeye çalışıyorum. Aklıma hiçbiri gelmiyor.” —LINWOOD BARCLAY, New York Times çoksatan yazarı “Karanlığın Gözleri yoğun ve klostrofobik bir gerilim; dehşet verici ve elden bırakması imkânsız.” —KARIN SLAUGHTER, New York Times çoksatan yazarı “Karanlığın Gözleri’ne bayıldım. Şimdiye kadar okuduğum en sürükleyici gerilim romanı.” —GILLIAN McALLISTER, Yanlış Yer Yanlış Zaman kitabının New York Times çoksatan yazarı

Dışarıda kar fırtınası şiddetini artırırken iki küçük çocuğuyla evde yalnız olan bir anne, gece yarısı uyanan oğluna bakmaya gittiği sırada bir ses duydu. Ama sonuçta eski evler hep garip sesler çıkarırdı, değil mi? Ancak bu ses ürkütücü derecede tanıdıktı: Merdivenden yukarı çıkan, alışılmadık derecede ağır ve yavaş ayak sesleri... Koridorun sonundaki gölgelerin içinde bir adamın karaltısı belirdiğinde dehşete kapılan anne, çocuklarını korumaktan başka hiçbir şey düşünemiyordu. Onları sessizce uyandırıp İç Savaş döneminden kalma evin en eski kısmına, “gizli oda”ya soktu. Adam onları ararken, çocukları çeşitli vaatlerle dışarı çekmeye, anneyi ise korkutarak teslim olmaya zorlarken orada, nefeslerini tutarak saklanmaktan başka çareleri yoktu. Kadın, o boğucu karanlıkta sakin kalmak için canını dişine takarak bir plan yapmaya çalıştı. Bir silah mı aramalıydı yoksa kaçmayı mı denemeliydi? İyi de bu kar fırtınasında ne kadar ileri gidebilirdi ki? Derken, adama bir anlığına tekrar gözü takıldı. O yüz... O ses... Durumun korktuğundan çok daha vahim olduğunu anlamıştı. Çünkü onun tam olarak kim olduğunu –ve ne istediğini biliyordu. Ve ona istediğini vermemek için ne gerekiyorsa yapacaktı. “Eğer Stephen King ve Dean Koontz birlikte bir gerilim yazsaydı, sonuç tam da Karanlığın Gözleri gibi olurdu. Ürkütücü, heyecan verici ve elden bırakılması imkânsız; bu kitap uykularınızı kaçıracak.” —SARAH PEKKANEN, New York Times çoksatan yazarı “Beni bir anda boğazımdan yakalayan başka bir kitap düşünmeye çalışıyorum. Aklıma hiçbiri gelmiyor.” —LINWOOD BARCLAY, New York Times çoksatan yazarı “Karanlığın Gözleri yoğun ve klostrofobik bir gerilim; dehşet verici ve elden bırakması imkânsız.” —KARIN SLAUGHTER, New York Times çoksatan yazarı “Karanlığın Gözleri’ne bayıldım. Şimdiye kadar okuduğum en sürükleyici gerilim romanı.” —GILLIAN McALLISTER, Yanlış Yer Yanlış Zaman kitabının New York Times çoksatan yazarı