Vranofça

Küçükken, ninem başta olmak üzere aile büyüklerimden, araştırmalarımda ise Vranofça'da doğmuş insanlardan dinlediğim ve özlem kokan uzun bir otobüs yolculuğunun ardından, vardığımız Vranofça'da, büyük bir sessizlikle karşılaştım. Anlatılan hatıralarla gördüğüm Vranofça arasında gidip geldim. Vranofça'da sessizlik, sessizlik, sessizlik hâkimdi. Dedelerimiz bu yaylalarda koyun otlatmış, ninelerimiz yün eğirip giysiler yapmış, aileleriyle mutlu ve huzurlu içinde yüzyıllarca yaşamışlardı. Vranofça'da ömrünü tamamlayanlar orada kaldı, sağ olanlar göç anlaşmasıyla 1955'te Türkiye'ye göç ettiler. Köyün karşı yamacı Osoy'da bir kayanın başına çıkarak oturdum. Belki saatlerce köyü seyrettim; kendimi tutamadım. “Hey gidi günler hey!” Bir zamanlar bu köyde 650 hane, 700 aile, 4320 insan vardı. Ve daha önemlisi bir bereket, bir canlılık, güzel bir hayat vardı. Şimdi yerlerinde yeller esmekte. İçimi bir hüzün kapladı, ağlamamak için kendimi zorladım ama yanaklarıma kadar süzülen gözyaşlarının akmasını engelleyemedim. “Hey gidi Vranofça hey!” Fakir ama mutlu insanların asırlarca yaşadığı bu bereketli topraklarda at kişnemeleri, kuzu melemeleri ve çocukların sorumsuzca koşturmaları, bayram sabahları dağlarında yankılanan tekbir sesleri duyulmuyordu. Vranofça'da terk edilmişliğin, yalnızlığın hüznü hâkimdi. Köyden ayrılırken, Sipahi Ovası'ndan son kez dönüp baktığımda gözlerimin neminden midir bilinmez hayalle gerçek arası sisli görüntüler içinde sanki Ruhaniler el sallıyordu

Küçükken, ninem başta olmak üzere aile büyüklerimden, araştırmalarımda ise Vranofça'da doğmuş insanlardan dinlediğim ve özlem kokan uzun bir otobüs yolculuğunun ardından, vardığımız Vranofça'da, büyük bir sessizlikle karşılaştım. Anlatılan hatıralarla gördüğüm Vranofça arasında gidip geldim. Vranofça'da sessizlik, sessizlik, sessizlik hâkimdi. Dedelerimiz bu yaylalarda koyun otlatmış, ninelerimiz yün eğirip giysiler yapmış, aileleriyle mutlu ve huzurlu içinde yüzyıllarca yaşamışlardı. Vranofça'da ömrünü tamamlayanlar orada kaldı, sağ olanlar göç anlaşmasıyla 1955'te Türkiye'ye göç ettiler. Köyün karşı yamacı Osoy'da bir kayanın başına çıkarak oturdum. Belki saatlerce köyü seyrettim; kendimi tutamadım. “Hey gidi günler hey!” Bir zamanlar bu köyde 650 hane, 700 aile, 4320 insan vardı. Ve daha önemlisi bir bereket, bir canlılık, güzel bir hayat vardı. Şimdi yerlerinde yeller esmekte. İçimi bir hüzün kapladı, ağlamamak için kendimi zorladım ama yanaklarıma kadar süzülen gözyaşlarının akmasını engelleyemedim. “Hey gidi Vranofça hey!” Fakir ama mutlu insanların asırlarca yaşadığı bu bereketli topraklarda at kişnemeleri, kuzu melemeleri ve çocukların sorumsuzca koşturmaları, bayram sabahları dağlarında yankılanan tekbir sesleri duyulmuyordu. Vranofça'da terk edilmişliğin, yalnızlığın hüznü hâkimdi. Köyden ayrılırken, Sipahi Ovası'ndan son kez dönüp baktığımda gözlerimin neminden midir bilinmez hayalle gerçek arası sisli görüntüler içinde sanki Ruhaniler el sallıyordu