Nabzım

Bir insanı “her şey” yapan şey, çoğu zaman onun varlığı değil; yokluğudur. Nabzım, tam da bu yokluğun nabzını tutuyor: kırgınlıkla sevmenin, sustukça büyüyen özlemin, gece yarısı ansızın gelen hatıranın, insanın içinden sökülüp gelmeyen ama bir türlü de susmayan o derin sızının… Ben şiiri bir sığınak gibi değil; bir hesaplaşma gibi kuruyorum. Kaçtığım değil, yüzleştiğim bir yer olsun istiyorum kelimeler. Kimi dizede yumuşak bir niyazım var, kimi dizede keskin bir hükmüm. Kalp, her zaman nazik konuşmaz; en doğruyu, en sert yerinden söyler. Sevmenin yalnızca güzelliğini değil; sevmenin bedelini de anlatıyor. Beklemenin, vazgeçememenin, içten içe kanarken ayakta durmanın hikâyesi bu. Sevmek çoğalmaktır, bazen eksilmek; bazen de sessizce taşımaktır insanın kendini. Kalpler, en çok terk edilince konuşur. Bu ses, işte o kalplerin sesidir. Bu kitap herkes için yazılmadı. Nabzım, kalabalıklara seslenme derdinde değil; kendi sessizliğinde yolunu kaybedenlere, acıyı içinde büyütmüş ama adını koyamamış olanlara uzanıyor. Her metin okunmak için değil, ihtiyaç duyulduğu anda bulunmak içindir. Burada teselli yok; yüzleşme var. Unutturma vaadi yok; hatırlatarak iyileştirme var. Nabzım, yarayı kapatmaz, ama yaraya dokunur. Kimi okur için ağır gelir, kimi okur için fazla sessiz kalır. Ama doğru zamanda, doğru eldeyken; insanın kendine bile söyleyemediğini fısıldayan bir yere dönüşür. Şifa rahatlatmak değil, kanayan yeri tanımaktır. Nabzım, tam da oradan atar. AHMET TAŞ

Bir insanı “her şey” yapan şey, çoğu zaman onun varlığı değil; yokluğudur. Nabzım, tam da bu yokluğun nabzını tutuyor: kırgınlıkla sevmenin, sustukça büyüyen özlemin, gece yarısı ansızın gelen hatıranın, insanın içinden sökülüp gelmeyen ama bir türlü de susmayan o derin sızının… Ben şiiri bir sığınak gibi değil; bir hesaplaşma gibi kuruyorum. Kaçtığım değil, yüzleştiğim bir yer olsun istiyorum kelimeler. Kimi dizede yumuşak bir niyazım var, kimi dizede keskin bir hükmüm. Kalp, her zaman nazik konuşmaz; en doğruyu, en sert yerinden söyler. Sevmenin yalnızca güzelliğini değil; sevmenin bedelini de anlatıyor. Beklemenin, vazgeçememenin, içten içe kanarken ayakta durmanın hikâyesi bu. Sevmek çoğalmaktır, bazen eksilmek; bazen de sessizce taşımaktır insanın kendini. Kalpler, en çok terk edilince konuşur. Bu ses, işte o kalplerin sesidir. Bu kitap herkes için yazılmadı. Nabzım, kalabalıklara seslenme derdinde değil; kendi sessizliğinde yolunu kaybedenlere, acıyı içinde büyütmüş ama adını koyamamış olanlara uzanıyor. Her metin okunmak için değil, ihtiyaç duyulduğu anda bulunmak içindir. Burada teselli yok; yüzleşme var. Unutturma vaadi yok; hatırlatarak iyileştirme var. Nabzım, yarayı kapatmaz, ama yaraya dokunur. Kimi okur için ağır gelir, kimi okur için fazla sessiz kalır. Ama doğru zamanda, doğru eldeyken; insanın kendine bile söyleyemediğini fısıldayan bir yere dönüşür. Şifa rahatlatmak değil, kanayan yeri tanımaktır. Nabzım, tam da oradan atar. AHMET TAŞ